www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۳۰  سپتامبر ۲۰۱۷

 

 

شعلۀ خاموش

 

در این هفته نیز کانون مهتاب طبق روال همیشگی شب شعر خود را بر گزار کرد .

این محفل با شکوه و ارزشمند با گردانندگی جوان برومند، مجید اکبرزاده و اشتراک عده ای از شعرا و اندیشمندان و حضور پر صلابت شیخ الشعرا، استاد فدایی هروی، اجرا شد.
در ابتدا حضرت استاد این غزل ناب خود را خوشخوانی کردند.

 

 
شعلۀ خاموش
من طـــائــــر شــكسته پر لانه ى خودم    شمع خـــمـــــوش كلبۀ ويرانه ى خودم
آيينه بــر صــــفــــاى دلم رشك مي برد    كايــيــــنــه دار طلــعــــت جانـانۀ خودم 
با درد هـــمــــنــوايم وباغصه هـم نفس    با يـــــار آشــــنـــــايم و  بيگانـۀ خودم
جان مرا زجوهر عـــشــــــق آفريـده اند    جوهر شـــنــــاس گـــوهر يكدانۀ خـودم 
ياران همه به دام پــــــرى پيـكران اسير    من محو نقش هاى پـــــرى خانۀ خودم 
هرشب كه شمع خاطرم آتش زبان شود    خود را زنم بر آتش و پــروانه ى خودم 
بار خسان نـــــمـــى برم و ناز نا كسان     تا زيـــــر بــــار هــمت مردانه ى خودم 
بس دردهانهفته مرادردل است وخـويش    درد آشــــنـــاي اين دل ديوانه ی خودم
ساقى نخواهم آن مى بيرنگ وبو كه من    مــســـــت شراب كهنۀ پيمانه ی خودم 
    گر نيــســـتـم چو باده فدائى نشاط بخش 
         اين بس مرا كه حاصل خمخانه ی خودم      

 
********************************

جوان پر تلاش، وحید مطهری این سرودۀ پرمحتوا را از حمید مصدق خوشخوانی کرد:

 

 
دشت ها آلوده ست
در لجن زار، گل لاله نخواهد رویید
در هوای عفن، آواز پرستو به چه کارت آید
فکر نان باید کرد
و هوایی که در آن
نفسی تازه کنیم
گل گندم خوب است
گل خوبی زیباست
ای دریغا که همه مزرعه ی دل ها را
علف ِ هرزۀ کین پوشانده ست
هیچ کس فکر نکرد
که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست
و همه مردم شهر
بانگ برداشته اند
که چرا سیمان نیست
و کسی فکر نکرد
که چرا ایمان نیست
و زمانی شده است
که به غیر از انسان
هیچ چیز ارزان نیست
*********************
بانو ناهید مطهری از استاد سخن حضرت سعدی خوشخوانی کردند:

 

ازدر درآمدی و من از خــود بـــدر شدم              گــفتی کزاین جهان به جهان دگر شدم

گوشم به راه تا که خبرمی‌دهد ز دوست    صاحب خبر بیامد و مــــن بی‌خبر شدم

چون شبنم اوفتاده بــــدم پـــیش آفتاب     مهرم به جان رسید وبه عیوق بر شدم

گفتم ببــیــنــمـــــش مگرم درد اشتیاق     ساکن شود، بدیدم و مـــشــــتاقـتر شدم

دستم نــــداد قوت رفـــتــن به پیش یار     چندی به پای رفتم وچندی به سر شدم

تا رفتـــنـــش بــبــینم و گفتنش بشنوم     از پای تا به سرهمه سمع و بصر شدم

من چشم از اوچگونه توانم نگاه داشت    کاول نظر به دیــــدن او دیـــده ور شدم

بیزارم از وفای تو یک روز و یک زمان   مجموع اگر نشــستم و خرسند اگر شدم

او را خود الـــتفات نبودش به صید من   من خویـــشـــتـــن اسیر کمند نظر شدم

گویند روی سرخ توسعدی چه زرد کرد

اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم

 

سایه حریری سرودۀ پر محتوائی را از شاعر بانوی گرامی، بلقیس پرنیان، خوشخوانی کرد:

جغد سیاه

رفتی سپیده سر نزد و شب سیاه ماند

همـزاد کـودکـانــۀ من اشک و آه ماند

خوابم زسرچوجغد سیاهی پرید و رفت

چشمم چوآشیانۀ خونـیـن بــه راه ماند

تــــوفـــــان گرفت جنگل شاد امید را

اسب سپید خـــــاطره ها بی پناه ماند

چون کودکی غنوده به دامـان آب ها

ملکی به دست اهرمن سود و جاه ماند

الماس چشم های سیاهت ز کوه نور

پرواز کرد و دیــدۀ من بی نگاه ماند

************

این بود خلاصه ای از شب شعر مهتاب تا در دسترس علاقه مندان شعر و سخن قرار گیرد. 


 

                                                                                www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com