www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  



کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۱۸ دسامبر۲۰۱۷

 

شب سرد پاییزی

 

این هفته پنجشنبه  23  قوس (آذر) کانون ادبی فرهنگی مهتاب شب شعری باگرادنندگی جوان برومند، سهیل افشارزاده برگزار کرد.

 این محفل با شکوه  با اشتراک شعرا و ادب دوستان در یکشب سرد پاییزی تا پاسی از شب ادامه داشت و دوستدارن شعر سروده هائی را از خود و یا از شعرای دگر، خوشخوانی کردند. در ابتدای

محفل آقای عبدالرحیم مطهری سرودۀ زیبائی را از استاد ملک الشعرای بهار خوشخوانی کرد:

 

              

شبی درمحفلی با آه وسوزی

                             شنیدستم که مرد پاره ‌دوزی

چنین می گفت با پیر عجوزی

                      گلی خوش بوی در حمام روزی

                                                          رسید از دست محبوبی به ‌دستم

گرفتم آن گل و کردم خمیری

                       خمیری نرم و نیکو چون حریری

معطر بود و خوب و دلپذیری

                       بدو گفتم که مشکی یا عبیری

                                                      که از بوی دلاویز تو مستم

همه گل‌های عالم آزمودم

                   ندیدم چون تو و عبرت نمودم

چو گل بشنید این گفت‌ و شنودم

                       بگفتا من گلی ناچیز بودم

                                                  ولیکن مدتی با گل نشستم

گل اندر زیر پا گسترده پر کرد

                         مرا با همنشینی مفتخر کرد

چو عمرم مدتی با گل گذر کرد

                       کمال همنشین در من اثر کرد

                                        وگرنه من همان خاکم که هستم

 

بانو ناهید مطهری از شیخ اجل، حضرت سعدی، غزل نابی را به این شرح خوشخوانی کرد:

 

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی

                    که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد

              دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن

                تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی

نظری به دوستان کن که هزار بار از آن به

                     که تحیتی نویسی و هدیتی فرستی

دل دردمند ما را که اسیر توست یارا

             به وصال مرهمی نه چو به انتظار خستی

نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هیجا

           تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی

برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را

       تو و زهد و پارسایی من و عاشقی و مستی

دل هوشمند باید که به دلبری سپاری

     که چو قبله ایت باشد به از آن که خود پرستی

چو زمام بخت و دولت نه به دست جهد باشد

            چه کنند اگر زبونی نکنند و زیردستی

گله از فراق یاران و جفای روزگاران

  نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی

 

سایه حریری سروۀ با محتوائی را از استاد عبدالهادی رهنما خوشخوانی کرد:

 

فرهنگ خراسان 

خشک خشک است وادی دل، لطف باران در کجاست   گل کجا، بلبل کجا، عطر بــــهــــاران در کـــجــاست

ســـوگــمــنــــــد است باغ از مرگِ گل و شمشاد ها    رقــــص پروانــــــــه، نوای شاخساران در کجاست

دست یغما چـــیـــــــــده هر جا، دیده لبخند و نشاط       آن نشاط و خـــنــده های گل به بستان در کجاست

تـــکدرخــــت پــیـــر ده انـــــدر کـــنار جویبــــــار      زار مـــی نالد که مــــرغان خوش الحان در کجاست

ابر درد و غـــصــــه پــــوشــــانده فضا را مرگبار      آن نـــــوازش های خـــورشید درخشان در کجاست

راه تاریک؛ از تعصب، از شــــقــــــاوت، بــد دلی       اوجـگاه مهــــربــــــانی بــزم خــوبان در کـجاست

مشعل انســــانــــیـــت، عـــطـــــــر زُلال عــاطفه

شـــــوکــــت آیینه، فرهنگ خراسان در کجاست

 

 

بانو نجمه زبافیان متنی زیر عنوان "وصیتنامۀ" من به خوانش گرفت:

وصیت نامۀ من: يک وصيت نامه مينوسم برای منی که سالهاست کفن را نزديکتر از هر احساسی يافته است، داشته هايم را ميان شما تقسيم ميکنم. شايد روزگار بهتری با شما داشته باشند. مهره های رنگين کنار آئينه را به دخترانی بدهيد که جرأت پوشيدن آنرا در آفتاب دارند. رنگ ناخن ها و لبسرين هائی را که نداشتم به زنان تابو شکنی که قدرت آميختن رنگ را در بيرنگی جنس مونث دارند. يک وصيت نامه می نويسم؛ خنده هايم را پنبه بسازيد برای لانۀ يک پرنده تا گرمای تن جوجه بی پر او شود. اشک هايم را به باغ بسپاريد تا در پای بوتۀ گل ضعيف تشنه که در جدال درخت های غول پيکر از نور و آب باز ماند، بريزد. يک وصيت نامه مينوسم برای منی که سالهاست کفن را بيشتر از هر پيرهنی دوست دارد. انديشه هايم را به قرن آينده بسپاريد تا شايد ذهن های بيشتری با درک و همدردی آن را هضم کنند. اميد هايم را يک رنگين کمان صد رنگ بسازيد بر فراز کوه قاف که هميشه آرزو های همه درآن نهانست. شادی هايم را در گوشۀ يک خانۀ متروک بکاريد تا درختی از سيب های حلال سرخ با طعم شيرين ذوق برويد، و غم هايم را در چاه سياهی بياندازيد به تيره گی ديو هفت سر قصه ها تا بپوسند در خفقان رنجی که زائيدۀ وسعت آنهاست. يک وصيت نامه مينوسم، من هرگز در کنار آرامگاه جسم کسی اشک نريخته ام، مگر اينکه روحش مرده باشد. شما هم به خاطر روحی که آزاد مي شود در يک روز آفتابی اوج و عمق و پهنای يک پرواز با شکوه را برايم به رنگ آبی آزين بنديد. دلم برايتان مي سوزد که در اين پرواز شما دلگير مي شويد و من و آسمان ......بزرگ......و برای هميشه.

 

 حسن اختتام این محفل باشکوه سرودۀ بامحتوائی بود از شاعر گرامی، سید علی صالحی، که گردانندۀ محفل آقای سهیل افشارزاده با زیبایی خاصی آن را خوشخوانی کرد:

 ما سه نفر بوديم، دستهامان بی‌سايه، سايه‌هامان بر ديوار

و چشمهامان رو به رد پای پرندگانی که در اوقات روياها رفته بودند،

 بعد هم اندکی باران آمد

ما دلمان برای خواندن يک ترانه‌ی معمولی تنگ شده بود

 اما صدای شکستنِ چيزی شبيه صدای آدمی آمد.

سالها بعد، از مادران مويه‌نشين شنيديم

هيچ بهاری آن همه رگبار نابهنگام نباريده بود،

می‌گويند سال ... سال کبوتر بود.

ما دو نفر بوديم،

يادهامان در خانه، خوابهامان از دريا

و لبهامان تشنه

تنها به نام يکی پياله از انعکاسِ نوشانوش،

بعد هم اندکی باران آمد

ما دلمان برای ديدن يک رخسار آشنا تنگ شده بود

اما صدای شکستن چيزی شبيه صدای آدمی آمد.

سالها بعد،‌ از مادران مويه‌نشين شنيديم

هيچ بهاری آن همه رگبار نابهنگام نباريده بود،

می‌گويند سال ... سال چاقو بود.

ما يک نفر بوديم بعد هم اندکی باران آمد ...

 

این بود چکیدۀ از داشته های ما درین محفل ادبی که خدمت سایت "رزمندگان" ارسال شد تا در دسترس علاقه مندان گذاشته شود.

 


                                                                                 www.razmendagan.com                                                                                     afgrazm@gmail.com