www.razmendagan.com                                                                                                         afgrazm@gmail.com  


کانون فرهنگی ادبی مهتاب

۹ جنوری ۲۰۱۸

 

چه سر فراز ملتی 
 

 
 
شام پنجشنبه 14/10/1396 خورشیدی، شب شعر کانون مهتاب با گردانندگی شاعر جوان و خوش کلام نجیب الله احمدی، با شکوه خاصی برگزار شد. این محفل با اشتراک شعرای جوان و پیشکسوت این عرصه و عده ای از جوانان عاشق ادب و فرهنگ و شعر دوستان این سرزمین تا پاسی از شب ادامه داشت. در اولین فرصت گرداننده محفل را با این سرودۀ میهنی کلید زد:

 

خیــــــــال من یقین من 
جناب کفر و دیــــن من 
بهشت هفتمین مــــــن 
دیــــار نازنین مـــــــن 

کوه و کمر غلام شان 
قیامتی قیام شـــــــان 
چـــــه آفتاب و آتشی 
چه مردمان سر کشی 

شهادت و مــــــــــراد را 
به گوش سنگ سنگ خود 
چه سخت نعره می کشد 
گلوی ســـــر زمین من 

به خانه خانه رستمی 
به خانه خانه آرشی 
بـــــرای روز امتحان 
دلاوری کمـــان کشی 

چه ســـــر فراز ملتی 
چه ســــر بلند مردمی 
که خاک راه شان بود 
شرافت جبین  مـــــن

 
********************

 
در ادامۀ محفل شاعر جوان و خوش ذوق ما آقای رامین رحیمی، از سروده های جدید خود خوشخوانی کرد:

 
 
بین درهای جهان دربدرم کردی تو
از همه عالم و آدم بدرم کردی تو
آنقدر سینه شدم از نفست افتادم 
آنقدرکه چه بگویم سپرم کردی تو

بی خبر! از من بدبخت خبرها داری 
با خبر! از خبرم بی خبرم کردی تو

عشق توبانفسی تازه به جانم می ریخت
وقتی پیراهن یوسف به برم کردی تو

چشم تودین من وقلب تو...چشمم روشن 
خارج از قید قضا و قدرم کردی تو

آنقدر درد کشیدم که دردم می گفت:
من پسر بودم و حتی پدرم کردی تو

نازنین عشق تو دیوانگی محض نبود 
این کلاهی ست که دیوانه سرم کردی تو

این تمنای عجیبی ست که بعد از مرگم
پشت این مرده بگویی که خرم کردی تو


 
****************

 
بانو ناهید مطهری از حضرت سعدی این سروده را خوشخوانی کرد:

تــــــو هيچ عهد نبستي که عاقبت نشکستي      مرا بــــــر آتش سوزان نشاندي و ننشستي

بناي مهر نمودي کـــــــه پایـــــــــدار نماند        مرا بــــــه بند ببستي خود از کمند بجستي

دلم شکستي و رفتي خلاف شـــــرط مودت        بـــــه احتياط رو اکنون که آبگينه شکستي

چراغ چون تو نباشد به هيچ  خانه وليکن       کس اين سراي نبندد دراين چنين که توبستي

گرم عذاب نمايي بـــــــه داغ و درد جدايي          شکنجه صبر ندارم بريز خونــــم و رستي

بيا که ما ســــر هستي و کبريا و رعونت                به زیــــر پاي نهاديم و پاي بر سر هستي

گرت به گوشۀ چشمي نظر بود به اسيران         دواي درد من اول کـــــــه بي گناه بخستي

هر آن  کست کـــه ببيند روا بود که بگويد         که من بهشت بديدم به راستي و درستي

گرت کسي بپرستد ملامتش نکنم مـــــــن         تو هم در آينه بنگر که خويشتن بپرستي

عجب مدار که سعدي به ياد دوست بنالد

که عشق موجب شوقست وخمرعلت مستي

 

 

شاعر گرامی وجوان، آقای مهرا پوپل، این عاشقانۀ زیبای خود را خوشخوانی کرد:

 

بعد از تو گشتم از غم و از غصه ها لبریز
چون شهر نیشابور بسعد از حملۀ چنگیز

گفتی که از تو دست بر دارم، نفهمیدی
از آب و نان شاید شود از تو ولی پرهیز ...

برگرد دیگر طاقت دوری ندارد دل
صبرم شده جان خدا از دوریت لبریز

از نام تو پر کرده ام این روستا را و ...
از عکس تو دیوار های خانه و دهلیز

ممنوعه های باغ آغوش تو از من هست
جز من کسی را ره نده در داخل جالیز

صبح خزان، فنجان قهوه، من، ولی افسوس
جای تو خالی مانده است در گوشۀ این میز

تا بوسه بر پایت زنند از شاخه می افتند
این برگ ها شاید تبانی کرده با پائیز

یک روز سرخط خبر ها می شود این که

"مهران" خودش را کرده ست امروز حلق آویز


آقای خلیل احمد نبی زاده غزل ناب و با پیامی را از حضرت بیدل خوشخوانی کرد:

 

زهی ‌خمخانهٔ حیرت‌، ‌کلام‌ هوش تسخیرت

                                   دماغ موج می‌، آشفتهٔ نیرنگ تقریرت

حدیث شکوه با این سادگی نتوان رقم کردن

                                  گهر حل‌ کردنی دارد مداد کلک تحریرت

شکایت ‌نامهٔ بیداد محو بال عنقا شد

                              هنوز از ناله ‌ام پرواز می‌خواهد پر تیرت

گرفتار وفا ننگ رها بی برنمی ‌دارد

                               همه گر ناله گردم برنمی‌آ‌یم ز زنجیرت

جهانی در تغافلخانهٔ نازت جنون دارد

              چه سحر است اینکه در خوابی و بیداری‌ست تعبیرت

نمی‌دانم‌ چه ‌دارد با شکست شیشهٔ رنگم

                               نگاه بیخودی هنگامهٔ میخانه تعمیرت

خیال صید لاغر انفعالی در کمین دارد

                    ز شرم خون من خواهد عرق برد آب شمشیرت

تحیرگر همه آیینه سازد دشت امکان را

                            نمی‌ گردد حریف‌ وحشت تمثال نخجیرت

دو عالم رنگ و یک گل اختراع صنع نازست این

                         قیامت می‌ کشد کلک فرنگستان تصویرت

به پیری‌گشت بیدل طرزانشای تو شیرینتر

                          ندانم اینقدر لعل‌ که قند آمیخت با شیرت

 

  آخرین خوشخوانی را سایه حریری با این سرودۀ زیبا به انجام رساند. 

 

چقدر فاصله اینجاست بــــــیــــــن آدمها         چقدر عاطفه تنهاست بین آدمها

کسی به حال شقایق دلش نمی سوزد           و او  هنوز شکوفاست بین آدمها

کسی بــــــه خاطر پروانه ها نمی میرد           تب غرور چه بالاست بین آدمها

واز صدای شکستن کسی نمی شکند        چقدر سردی و غوغاست بین آدمها

میان کوچۀ دلها فقط زمستانست               هجوم ممتد سرماست بین آدمها

ز مهربانی دلها دگر سراغی نیست            چقدر قحطی رویاست بین آدمها

کسی به نیت دلها دعا نمی خواند           غروب زمزمه پیداست بین آدمها 

و حال آینه را هیچ کسی نمی پرسد         همیشه غرق مداراست بین آدمها

غریب گشتن احساس دردسنگینیست     و زندگی چه غم افزاست بین آدمها

مگر که کلبۀ دل ها چه قدر جا دارد        چه قدر راز و معماست بین آدمها

چه ماجرای عجیبیست این تپیدن دل    و اهل عشق چه رسواست بین آدمها

چه میشود همه ازجنس آسمان باشیم    طلوع عشق چه زیباست بین آدمها

میان این همه گلهای ساکن اینجا         چه قدر پونه شکیباست بین آدمها

تمام پنجره ها بی قرار بارانند          چه قدرخشکی وصحراست بین آدمها

و کاش صبح ببینم که باز مثل قدیم       نیاز و مهر و تمناست بین آدمها

بهار کردن دل ها چه کار دشواریست     وعمرشوق چه کوتاست بین آدمها

میان تک تک لبخندها غمی سرخست   و غم به وسعت یلداست بین آدمها

به خاطر تو سرودم چرا که تنها تو      دلت به وسعت دریاست بین آدمها


 این بود چکیده ای از شب  شعر کانون مهتاب که به سایت وزین "رزمندگان" فرستاده شد تا در دسترس علاقه مندان قرار گیرد.

 


 

                                                                                    www.razmendagan.com                                                                                 afgrazm@gmail.com